De Omega Medicus uit 1939 is een voorbeeld van praktisch oorlogstijdontwerp, waarbij leesbaarheid en functionaliteit voorop stonden. De kenmerkende Sei Tacche wijzerplaat en grotere kastafmetingen bieden plaats aan een centrale secondewijzer — een functie die op deze Medicus-lijn werd geïntroduceerd om het timen van polsslagen en controles in medische contexten te vergemakkelijken. Het horloge wordt aangedreven door het Cal. 23.4 SC T3, een vroeg Omega-uurwerk met een centrale secondewijzerconfiguratie. Voor de moderne verzamelaar spreekt dit stuk tot een periode waarin bruikbaarheid de esthetiek vormgaf, en biedt het een directe verbinding met de instrumenthorloges die medisch personeel tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikte.